:

Svo virðist sem Beisli án Méla losi hestinn ekki undan áreiti alveg samstundis eins og hægt er að gera með mélum. Er þetta vandamál?

Síðan á tímum Xenophons og fyrr hafa grunnatriði góðrar reiðmennsku verið að knapinn eigi að taka og gefa, refsa og verðlauna. Þetta er í raun lykilatriði þess að geta átt tjáskipti við hestinn í gegnum málm í munni hans. En þegar þetta tæki mögulegs sársauka er leyst af hólmi með góðlegu faðmlagi um höfuðið (eins og Beisli án Méla framkallar) er ekki lengur lykilatriði að þrýstingurinn hverfi samstundis þar sem enginn sársauki framkallast vegna hans.  

Einhver smávægilegur þrýstingur gæti haldist eftir að slakað hefur verið á taumunum en það kemur ekki að sök. Hesturinn finnur þegar þrýstingurinn er tekinn af og svarar vel þótt lítill þrýstingur haldist í stutta stund eftir að þú hefur slakað á taumnum. Það að gefa tauminn á hárréttu augnabliki með beisli með mélum (svo hesturinn skilji ábendinguna og haldi ekki að verið sé að refsa honum) er ekki eins áríðandi í Beisli án Méla þar sem engin sársauki er til staðar sem þarf að losa hestinn við. Hesturinn skilur 'þrýstingur á - þrýstingur af' í Beisli án Méla en með beisli með mélum skilur hesturinn í raun 'sársauki á - sársauki af' og leitast við að komast undan honum, hvort sem það er að gefa eftir eða sýna neikvæð viðbrögð. Ef það væri ekki hægt að taka þrýstinginn af með Beisli án Méla þá myndi hesturinn væntanlega beygja endalaust í hringi þegar honum væri beygt, en svo er ekki.