:

Af hverju froðufella/freyða hestar þegar þeim er riðið? Yfirleitt er það talið gott ef hestur freyðir, að það sé merki um vilja.

Þegar hestar slefa froðukenndu munnvatni í þjálfun er það hvorki dyggð né löstur; heldur lífeðlisfræðileg afleiðing þess að framandi hlutur (mél) er í munni hestsins. Aukin munnvatnsframleiðsla er eitt af viðbrögðunum sem má búast við þegar eitthvað er sett í munn hestsins á þennan hátt. Mélin rjúfa annars loftþétt innsigli varanna, hleypa lofti inn í munninn sem leyfir froðukenndu slefi að sleppa því enginn matur er til að vinna á. Burt séð frá slefviðbrögðunum þá sýnir hesturinn önnur viðbrögð eins og hreyfingu vara, kjálka og tungu. Mélin valda því að hesturinn tyggur og opnar munninn og framkallar hreyfingar sem hann notar annars til að kyngja mat. Allt þetta eru eðlileg viðbrögð meltingarfæranna. Þau eru algerlega viðeigandi fyrir hest sem er að nærast.

En ef hestur er að þjálfa þá eru þessi viðbrögð ekki viðeigandi. Til þess að hestur geti andað djúpt þarf hann allt önnur viðbrögð en þessi. Munnurinn ætti að vera þurr og varirnar lokaðar. Það ætti ekki að vera neitt loft í munninum og munnurinn ætti að vera tiltölulega þurr, ekki blautur. Kjálkinn og tungan ættu að vera kyrr svo það verði engin truflun á öndunarveginum vegna sífells áreitis mjúka baklæga gómsins á kverkarnar (meltingarvegur opnast á kostnað öndunarvegs). Að lokum, svo gefinn sé gaumur að því sem mélin orsaka oftast of mikið af en það er of mikil eftirgjöf í hnakka hestsins sem einnig hefur áhrif á öndunarveginn, en það á alls ekki að vera.