:

Okkur þykir mjög vænt um að fá umsagnir frá notendum Beislis án Méla og birtum á þessari síðu með þeirra leyfi. Þar sem beislið er nýkomið til landsins eru aðeins 2 umsagnir á síðunni enn sem komið er frá íslenskum notendum en gaman verður að fá fleiri í framtíðinni. Á síðu framleiðanda má svo finna yfir 300 umsagnir frá reiðmönnum sem nota Beisli án Méla.
Stykkorð úr umsögnum
Umsagnir í fullri lengd

Ljósmyndir
Hér má finna ljósmyndir frá notendum og umboðsaðila.

Umsagnir :

18. mars 2008
Eva Dögg sendi okkur sína umsögn um Beisli án Méla:
Ég keypti Beisli án Méla í janúar og var mjög spennt að prófa það. Folinn sem ég ákvað að nota beislið á til að byrja með var nýlega taminn. Þegar við fengum hann úr tamningu var okkur ráðlagt að reyna að láta hann bara brokka til að byrja með. Það var hreinasta kvöl og pína að beisla hestinn, hann barði hausnum til og frá og gerði allt til að þurfa ekki að fá mélin upp í sig. Þegar komið var á bak var hann mjög hlýðin og góður miðað við að vera lítið taminn en hann vildi helst ekki brokka. Til að hann fengist á brokk þurfti maður að leggjast fram og slaka taumnunum alveg. Þetta var mjög slæmt því ef eitthvað varð til þess að hann fældist þá hafði maður ekki neitt vald yfir honum. Það kostaði mikil átök að róa hann og mikla fyrirhöfn að ná honum slökum aftur svo hann gæti brokkað (hann brokkaði ekki ef hann var spenntur eða stressaður). Þegar átti að snúa honum og beygja varði hann sig ávallt þó meira á vinstri hliðinni (hann fékk gadd mjög snemma í tamningunni). Þessi hestur sótti aldrei fram í reiðtúrum og var mjög vængbrotin og óöruggur ef hann þurfti að fara eitthvað einn. Þegar komið var af baki aftur varð maður helst að hlaupa á undan honum því hann ætlaði mann alveg lifandi að drepa með því að reyna að klóra sér á manni (maður fékk nokkra marbletti og svoleiðis fínheit). Eins og ég sagði áður þá fékk ég Beisli án Méla í janúar. Þá var hesturinn búin að vera inni í hálfan mánuð og búið að reyna að ríða honum á mélum með svipuðum árangri og sagði áður. Ég byrjaði að taka hann með öðrum rólegum hesti í gerði og fór síðan í stutta reiðtúra. Ég ætla ekki að segja að hann hafi lagast eins og hendi væri veifað hann hélt áfram á láta illa þegar var verið að leggja á hann, var hálf bremsulaus til að byrja með og var áfram stífur í beygjum. Ég var heldur ekki að búast við að þetta myndi lagast ein, tveir og bingó.... En smátt og smátt fór hann að læra inná þetta. Fyrst var gangurinn í dálitlu ójafnvægi en fljótlega fór hann að brokka án mikillar fyrirhafnar, svo fór hann að sækja í sig veðrið, varð viljugri og reyndi að komast fremst í reiðtúrunum og varð sáttari við að fara einn frá hesthúsunum. Hesturinn varð liðugri og sáttari við knapann. Hann gerir ennþá svolítið af því að klóra sér utan í mann en ekki næstum því eins mikið og áður fyrr. Niðurstaðan er sú að hesturinn er miklu öruggari, þægari og að öllu leiti skemmtilegri reiðhestur. Við höfum jafnvel getað notað hann fyrir minna vant fólk, þannig að þrátt fyrir nokkra hnökra þá er þessi hestur alveg að blómstra, sem ég vil meina að hann hefði ekki gert án Beislis án Méla. Við Röðull þökkum fyrir okkur!

24. nóvember 2007
Við tókum nokkrar ljósmyndir fyrir vefsíðuna og fengum félaga úr Fáki til að sitja hestinn. Harpa gaf Beisli án Méla eftirfarandi umsögn:
Ég prófaði Beisli án Méla í fyrsta skipti á hesti sem ég hafði aldrei riðið áður og honum hafði aldrei verið riðið með þessa gerð af beisli. Ég var óörugg áður en ég steig á bak en hefði alls ekki þurft að vera það. Hesturinn svaraði beislinu strax og án allra vandamála. Hvort sem ég var að krefja hestinn um sérstakan höfuð- eða líkamsburð eða gangtegund þá var það ekkert vandamál. Auk þess að hesturinn reif aldrei í taum eða mótmælti að öðru leyti beislinu. Ég gef því Beisli án Méla toppeinkunn.

30. nóvember 2007
Telma Ben gaf okkur umsögn um upplifun sína á Beisli án Méla:
Ég prófaði Beisli án Méla á ungan hest sem er mjög viljugur, kraftmikill og ekki mikið gerður.  Hann gerði allt sem hann var beðinn um átakalaust, hvort sem það var að stoppa, hægja niður, beygja eða gefa eftir. Beisli án Méla virkaði að mestu leyti alveg eins og að vera með mél uppi í hestinum. Ég mæli því eindregið með þessum beislabúnaði, hvort sem það er til að hlífa munnvikum hestsins eða við almenna þjálfun. Ég mun án efa notfæra mér þessa nýjung í framtíðinni.

Hér er bréf frá erlendum notanda Beisli án Méla sem hann sendi til framleiðanda:
Ég er mikill aðdáandi þessarar hönnunar á beisli án méla (ef ekki sá mesti). Ég hef átt mikinn vandamálahest í rúmlega 2 ár núna. Ég svaraði auglýsingu um ódýran 15 vetra íslenskan hest og eftir tvö símtöl ákvað ég að láta á reyna. Eigandi hans var svo örvæntingafull yfir því að selja hann að hún gaf mér hann nánast. Hún lýsti honum sem hræðslugjörnun, skapmiklum og kröftugum. Þegar ég hitti hana sagði hún mér að hann væri brjálaður, hættulegur, klikkaður og það væri ekki hægt að þjálfa hann. Þegar ég fékk hestinn var hann mjög stressaður og horfði í augun á hvorugri okkar en samt hlýnaði mér um hjartað að sjá hann. Eigandinn gaf mér íslenskar stangir og sagði mér að hafa keðjuna mjög strekkta og lagði til að ég myndi raka hann undir hökunni svo hann myndi örugglega muna eftir henni. Hún sagði mér að ríða hestinum með hökuna alveg upp að brjóstinu annars myndi ég missa allt vald á hestinum. Hún varaði mig einnig við því að láta hann fara á stökki því annars myndi hann missa vitið. Það fyrsta sem ég gerði þegar ég kom heim var að setja stangirnar á hillu fyrir ofan arininn til skrauts og henda keðjunni. Ég notaði bara venjuleg þríbita hringamél. Fyrsta mánuðinn okkar saman gerðist harla fátt, vann með hann frá jörðu, kembdi honum og lét vel að honum. Ég sá að hann var ekki hræðslugjarn í eðli sínu heldur hið gagnstæða. Hann leitaðist ekki eftir miklu sambandi við menn, var mjög var um höfuðið á sér. Svo ákvað ég að drífa mig á bak eftir langan undirbúning. Hann stóð grafkyrr þegar lagt var á hann og eins þegar ég steig á bak. Mér leið eins og ég væri að fara á bak steini, svo stressaður var hann. Hálsinn á honum var stífur í lóðlínu og eyrun voru aftur. Ég hafði ekki einu sinni tekið upp tauminn. Þegar ég snerti tauminn sem lá á hálsinum á honum snarsnérist hann skyndilega og rauk á harða stökki og linnti ekki látum fyrr en eftir rúma 4 kilómetra. Ég leyfði honum að hlaupa og talaði rólega við hann. Ef ég setti á hann einhvern taumstuðning þá lagði hann eyrum aftur og hraðaði sér. Næstu átta mánuðina setti ég mikla vinnu í að laga þetta vandamál og var það fólgið í því að láta hann slaka á. Ég bað hann aldrei um neitt nema að sveigja í ákveðnar áttir og lét hann fara í langa túra til að hægja hann niður. Ég snerti tauminn eins lítið og ég gat en hann stressaðist samt upp og lokaði sér alveg ef ég bað um eitthvað (stundum var það að beygja bara of mikið)...Í fyrsta skipti sem ég reið honum (með Beisli án Méla) var hann annar hestur... svo miklu rólegri og það var hægt að stýra honum. Eftir að ég byrjaði að nota Beisli án Méla verður hann aldrei kvíðinn þegar ég hef taumsamband. Að prófa beislið frá ykkur breytti sambandi okkar. Ég átti loksins hest sem ég vissi að ég vildi eiga. Ég var ekki lengur að laga hest með óráðna framtíð. Ég hef aldrei notað mél á hann eftir þetta og ég keypti annað beisli fyrir trausta reiðhestinn minn. Ég get ekki séð neina þörf í að nota mél aftur!